Doorgaan naar hoofdcontent

Vloggen is het nieuwe Bloggen


Help! Dit is een ontwikkeling waar deze hardcore web-logger last van heeft. Toch al niet zo graag in de schijnwerpers willen staan en dan dit: ‘Vloggen is het nieuwe Bloggen.’ Het is al beschamend genoeg om naar je eigen stem te luisteren, laat staan een volledige confrontatie met de voortschrijdende aftakeling. Wallen en onderkin incluis. Toegegeven, één beeld zegt meer dan duizend woorden en een realistisch verslag met video, vlotte montage en bijpassend muziekje maakt toch al snel indruk. Kant-en-klaar afgeleverd met tools als SnapChat, Instagram of Clips. Daar valt niet tegenop te Bloggen. Op menig fora verschijnen goede voorbeelden en ook in de politieke arena wordt al druk gevlogd. (is dit al een woord in de DvD trouwens?) Vooral natuurlijk om het verse electoraat te paaien. Het swipe-, scroll- en fast-forward gedrag van de hedendaagse jongelui dicteert namelijk een compacte verpakking van de boodschap met een gemiddelde spanningsboog van 3-5 seconden. Het hele verhaal in één bondige Joep Tjoep en je hebt er zo weer duizenden kiezers bij. Verleiding met een hoofdletter V.

Tip: Een kus van Jesse werkt beter dan het dansje van Henk. Scrollen maar!

Gewapend met smartphone en zelf geknutselde selfiestick ging ook ik als amateurregisseur aan de slag. Je moet per slot van rekening met je tijd meegaan, niewaar? Wegens de omstandigheden (vervelende wind en fel zonlicht in een verder prettig verwaarloosde tuin) een bij voorbaat tot mislukken gedoemde operatie en de onuitgeslapen oogleden hielpen daar ook al niet bij. Tot overmaat van ramp brak mijn te dunne hengelstick en was de hele wereld opeens ondersteboven van mijn eerste videoverslag. Live op FB, wel te verstaan. Hoongelach vanuit de woonkamer werd mijn deel.

Les: Verken vooral je onontdekte talenten, maar blijf bij je leest schoenmaker.

De hedendaagse arbeider heeft helaas geen tijd meer voor overweging, laat staan dat hij of zij een heel verhaal gaat zitten lezen van een stoffige vijftigplusser-met-roos-op-de-schouders die zichzelf ook zo nodig moet profileren op sociale media. Niettemin ga ik hier toch een dapper pleidooi houden voor de Blogger, de columnist, de journalist, de schrijver zo u wilt. Iemand die nog tussen de regels kan schrijven en tot nadenken kan stemmen. Als regisseur van uw verbeelding. Met al dat videogeweld raakt de nuance namelijk ondergesneeuwd en kan nieuwsgaring een heel verkeerde wending nemen. De snelle boodschap in pocket formaat krijgt teveel ruimte en dat kan, gelijk een te haastig gebakken broodje hamburger, vervelende gevolgen hebben voor de digestie en een loopje met de werkelijkheid gaan nemen in uw onderbewuste onderbuik.

Je moet je er ook goed van bewust zijn dat de intrede van beeld en geluid ongewenste gevolgen kan hebben voor de toch al fragiele scheidslijn tussen werk- en privéleven. Soms is het fijn om de bad-hair-day haar of jetlag ogen niet te hoeven delen in een Skype meeting met collega’s en mogen de kinderen ongestoord blijven spelen in de werkkamer. Nee, dan liever een veilige thuiswerkdag incognito. Desnoods in pyjama of ochtendjas met een wasje draaiend op de achtergrond. Vrouwlief maakt een ontbijt met sterke koffie. De eitjes koken tevreden snorrend in het pannetje en er is zelfs verse jus. De sfeer is ontspannen, de laptop geduldig en de telefoon monddood gemaakt. De geur van warm brood doet de rest. Voldoende anonieme ruimte voor reflectie. Om nog eens goed na te denken voordat je die boze email gaat versturen of dat bericht zo nodig moet posten op welk media dan ook.

Moraal: Door onze emoties te begrijpen kunnen we ons aan de kracht van die emoties ontworstelen. (Spinoza, 17e eeuw)

Een grappige ondertoon helpt vaak ook.


 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Kroniek van de familie Janmaat Vinkeveen

‘Hoeveel kinderen?!’ ‘Ja, zeventien...’ Enigszins beschaamd mompel ik het aantal nakomelingen wat mijn grootouders van vaders kant hadden geproduceerd. Mijn schoonvader kwam ook al uit zo’n groot gezin - daar hadden ze er veertien - wat al behoorlijk indruk maakte. Maar ik wist mijn schoonfamilie dus te overtroeven met een nog groter aantal. Dit was vooral het gevolg van een tijd waarbij meneer pastoor nog de gezinssamenstelling bepaalde (ongeacht inkomen en carrièreplannen van dat gezin) wat uiteindelijk een tsunami van nieuwe zieltjes ging opleveren. Met het vooruitzicht van een goed gevulde kerk en collecteschaal was de toekomst van de Rooms Katholieke kerk verzekerd en had de herder zijn missie naar tevredenheid volbracht. De schaapjes waren op het droge. Drama Nu kan het ook zijn dat een groot gezin belangrijk werd geacht voor de continuïteit. Veel van mijn voorvaderen Janmaat hadden een agrarisch bedrijf en daar waren alle werkhanden welkom. Was het niet bij het melken en hooien,...
Een reactie posten
Meer lezen

Signalen

Zoals je wellicht weet was mijn vader Toon lange tijd koster van de grote, niet te vermijden Rooms Katholieke kerk van Vinkeveen. In zijn hart was hij nog steeds graficus, maar de stress op de drukkerij noopte hem in de jaren zestig van de vorige eeuw tot het maken van een carrièreswitch. Een achteraf verstandige keuze, want zo was hij verlost van veeleisende oplages en deadlines. Beter voor zijn hart. Tegelijkertijd had niet alleen zijn carrière een rigoureuze wending genomen, maar ook zijn levenswijze. Van hardwerkende loonslaaf naar levensgenieter met voldoende ruimte voor ontspanning en expressie. Zijn gedachtengoed bevond zich voornamelijk aan de linkerkant van het politieke spectrum met alle bijbehorende kenmerken. Een oranje Citroen Deux Chevaux bestelauto, gecamoufleerd tussen de prettig verwaarloosde voortuin van de ambtswoning aan de Kerklaan. Een al even weelderige moestuin met onbespoten groenten en fruit op roeiafstand, diverse fietsen en saxofoons, jazzmuziek, ribfluwelen...
2 reacties
Meer lezen

Besteleend

De Citroën AK400 , bijgenaamd: de besteleend. Niet zo gewild als de Citroën Méhari ‘terreinauto’, maar desondanks een opkomend populair model in de huidige oldtimer markt. Mijn vader had er lange tijd een. Een oranje. Daarvoor had hij een Opel Olympia, zijn eerste auto. Daarvan was de bodem zó verrot dat deze ook kon doorgaan als Flinstone auto en je (bij wijze van spreken) zelf kon meetrappen. Niettemin bracht hij trouw elke zondag zijn moeder naar de kerk in deze luxe wagen, wat paste bij een statige en trotse vrouw van maar liefst zeventien kinderen. Ik spreek over een tijd dat er maar drie auto’s op het kerkplein stonden: die van de dokter, de pastoor en van mijn vader dus. Een tijd ook waarbij diezelfde pastoor nog de gezinssamenstelling bepaalde, ongeacht inkomen en carrièreplannen. Bij deze tsunami van katholieke zieltjes was er vaak geen financiële ruimte meer voor enige vorm van luxe, laat staan het bezit van een heuse automobiel. Het Duitse wonder der techniek van mijn vad...
Een reactie posten
Meer lezen