Doorgaan naar hoofdcontent

Vloggen is het nieuwe Bloggen


Help! Dit is een ontwikkeling waar deze hardcore web-logger last van heeft. Toch al niet zo graag in de schijnwerpers willen staan en dan dit: ‘Vloggen is het nieuwe Bloggen.’ Het is al beschamend genoeg om naar je eigen stem te luisteren, laat staan een volledige confrontatie met de voortschrijdende aftakeling. Wallen en onderkin incluis. Toegegeven, één beeld zegt meer dan duizend woorden en een realistisch verslag met video, vlotte montage en bijpassend muziekje maakt toch al snel indruk. Kant-en-klaar afgeleverd met tools als SnapChat, Instagram of Clips. Daar valt niet tegenop te Bloggen. Op menig fora verschijnen goede voorbeelden en ook in de politieke arena wordt al druk gevlogd. (is dit al een woord in de DvD trouwens?) Vooral natuurlijk om het verse electoraat te paaien. Het swipe-, scroll- en fast-forward gedrag van de hedendaagse jongelui dicteert namelijk een compacte verpakking van de boodschap met een gemiddelde spanningsboog van 3-5 seconden. Het hele verhaal in één bondige Joep Tjoep en je hebt er zo weer duizenden kiezers bij. Verleiding met een hoofdletter V.

Tip: Een kus van Jesse werkt beter dan het dansje van Henk. Scrollen maar!

Gewapend met smartphone en zelf geknutselde selfiestick ging ook ik als amateurregisseur aan de slag. Je moet per slot van rekening met je tijd meegaan, niewaar? Wegens de omstandigheden (vervelende wind en fel zonlicht in een verder prettig verwaarloosde tuin) een bij voorbaat tot mislukken gedoemde operatie en de onuitgeslapen oogleden hielpen daar ook al niet bij. Tot overmaat van ramp brak mijn te dunne hengelstick en was de hele wereld opeens ondersteboven van mijn eerste videoverslag. Live op FB, wel te verstaan. Hoongelach vanuit de woonkamer werd mijn deel.

Les: Verken vooral je onontdekte talenten, maar blijf bij je leest schoenmaker.

De hedendaagse arbeider heeft helaas geen tijd meer voor overweging, laat staan dat hij of zij een heel verhaal gaat zitten lezen van een stoffige vijftigplusser-met-roos-op-de-schouders die zichzelf ook zo nodig moet profileren op sociale media. Niettemin ga ik hier toch een dapper pleidooi houden voor de Blogger, de columnist, de journalist, de schrijver zo u wilt. Iemand die nog tussen de regels kan schrijven en tot nadenken kan stemmen. Als regisseur van uw verbeelding. Met al dat videogeweld raakt de nuance namelijk ondergesneeuwd en kan nieuwsgaring een heel verkeerde wending nemen. De snelle boodschap in pocket formaat krijgt teveel ruimte en dat kan, gelijk een te haastig gebakken broodje hamburger, vervelende gevolgen hebben voor de digestie en een loopje met de werkelijkheid gaan nemen in uw onderbewuste onderbuik.

Je moet je er ook goed van bewust zijn dat de intrede van beeld en geluid ongewenste gevolgen kan hebben voor de toch al fragiele scheidslijn tussen werk- en privéleven. Soms is het fijn om de bad-hair-day haar of jetlag ogen niet te hoeven delen in een Skype meeting met collega’s en mogen de kinderen ongestoord blijven spelen in de werkkamer. Nee, dan liever een veilige thuiswerkdag incognito. Desnoods in pyjama of ochtendjas met een wasje draaiend op de achtergrond. Vrouwlief maakt een ontbijt met sterke koffie. De eitjes koken tevreden snorrend in het pannetje en er is zelfs verse jus. De sfeer is ontspannen, de laptop geduldig en de telefoon monddood gemaakt. De geur van warm brood doet de rest. Voldoende anonieme ruimte voor reflectie. Om nog eens goed na te denken voordat je die boze email gaat versturen of dat bericht zo nodig moet posten op welk media dan ook.

Moraal: Door onze emoties te begrijpen kunnen we ons aan de kracht van die emoties ontworstelen. (Spinoza, 17e eeuw)

Een grappige ondertoon helpt vaak ook.


 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Beugelbekkie

“Wie mooi wil zijn moet pijn lijden”. Een veelgehoorde, goedbedoelde, maar daardoor niet minder overbodige opmerking. Vooral als het laatste deel van deze opmerking het eerste deel overschaduwt. Wat nou mooi, ik wil van de pijn af! En snel een beetje! Ik dacht niet aan schoonheid toen de kaakchirurg onder de geruststellende woorden “dit prikje kan een beetje vervelend zijn, mijnheer Janmaat” de injectienaald in mijn gehemelte boorde en ik helemaal emotioneel werd door de getroffen traanklieren. Ik had nog niet echt de “before/after” plaatjes in mijn hoofd toen ik, verblind door het operatielicht, met twee tangen en een slang in mijn mond als weerloos slachtoffer was overgeleverd aan de medische wetenschap. Wat ik wel in mijn hoofd had was het snerpende getril van een tandartsboor in het kaakbot. Het leken wel tegelzetters en ik was de vloer. Als antwoord op de vraag of het “een beetje ging” kon ik slechts de woorden “hoa, how” uitbrengen. “U doet het heel goed hoor, mijnheer Janmaat”.…

Smartphone junkie

Joehoe! Overal in de EU bellen en internetten zonder extra kosten. Gewoon uit je bundel. Dat is goed nieuws voor vakantiegangers. Heeft tante Neelie toch maar mooi voor elkaar gekregen. Waar je voorheen naarstig op zoek moest naar een vaak onveilige WiFi hotspot, nu zonder problemen Appen en Skypen vanuit je tentje, caravan of boot. Nooit meer leuren om de heilige WiFi code in een restaurant of koffietentje (is het nou een O of een nul in de code ThaisIndiaasSpec.rest@urantT0ngAU#). Ook voelde ik mij altijd wat ongemakkelijk tussen de zwerm tieners, pubers en vooral muggen bij het gezellige TL licht van de camping receptie. Daar had je immers het beste bereik. Hoe vaak heb ik al niet lopen dwalen door de gangen en trappenhuizen van een B&B of pension, op zoek naar ontvangst. Blij als een kind met slechts één streepje WiFi. Alles over voor de dagelijkse shot online media of een snuifje sociale nieuwsgierigheid. Snel een korte check weersverwachting, nieuws, email, WhatsApp of Beric…

Besteleend

De Citroën AK400, bijgenaamd: de besteleend. Niet zo gewild als de Citroën Méhari ‘terreinauto’, maar desondanks een opkomend populair model in de huidige oldtimer markt. Mijn vader had er lange tijd een. Een oranje.

Daarvoor had hij een Opel Olympia, zijn eerste auto. Daarvan was de bodem zó verrot dat deze ook kon doorgaan als Flinstone auto en je (bij wijze van spreken) zelf kon meetrappen. Niettemin bracht hij trouw elke zondag zijn moeder naar de kerk in deze luxe wagen, wat paste bij een statige en trotse vrouw van maar liefst zeventien kinderen. Ik spreek over een tijd dat er maar drie auto’s op het kerkplein stonden: die van de dokter, de pastoor en van mijn vader dus. Een tijd ook waarbij diezelfde pastoor nog de gezinssamenstelling bepaalde, ongeacht inkomen en carrièreplannen. Bij deze tsunami van katholieke zieltjes was er vaak geen financiële ruimte meer voor enige vorm van luxe, laat staan het bezit van een heuse automobiel. Het Duitse wonder der techniek van mijn vader …