Doorgaan naar hoofdcontent

Cross Gym


Daar zat ik dan, met mijn te dunne beentjes in een vale Adidas sportbroek. Stoer te wezen op het Life Fitness G4 krachtstation. Als ik mijn buik inhield, leek het in de spiegel nog wel wat. De meewarige blik van meer succesvolle concurrentie deed anders vermoeden. Ach, altijd nog beter dan die stumpers die hun 'buikje' proberen te slinken met infrarood dieptewarmte. Hun laatste hoop gevestigd op alweer een nieuwe commerciële illusie. De enige die immers beter wordt van het 'Better Belly' programma, is de eigenaar van de sportschool. Maar dat mocht het roze propje niet verhinderen om zich voort te bewegen op de loopband met een soort plastic harnas om het probleemgebied, aangesloten op het lichtnet. Met een vuurrood hoofd in te dure sportkleding de fictieve kilo’s weg zwetend. "Gaat het nog?" Vroeg de vlotte sportschool jongen, die altijd een bovengemiddelde aandacht heeft voor alleen de jonge vrouwelijke sporters. "Ja hoor", piepte de walrus. "Nog 30 minuten volhouden, dan kom ik straks weer even kijken." Het is dat het zo’n leuke jongen is, dacht ze geërgerd. Terwijl ze naar haar spiegelbeeld in het raam keek, de turbo dijen negerend, stelde ze zich voor hoeveel indruk ze straks zou kunnen maken op alle mooie jongens en meisjes in de sportschool arena. Vooralsnog waren die louter geïnteresseerd in het vervolmaken van hun eigen, reeds perfecte body.

Sinds een aantal maanden is het midden van de vloer in onze lokale sportschool vrijgemaakt voor een nieuwe rage: de cross-gym. Ook nu weer komen overwaaien uit het altijd maar op ons vooruitlopende Amerika. Zittend op de TechnoGym Shoulder Press, kon ik een beetje de kat uit de boom kijken. Met een groepje van ongeveer tien mensen tegelijk verschillende functionele oefeningen doen moet het sociale element bevorderen en de fitness verveling reduceren. En zeker, ook enige mate van onzichtbare concurrentie motiveert de cross-gym deelnemer. Zou dat wat voor mij zijn, dacht deze niet competitief ingestelde individualist. De strakke tenues waren verleidelijk, de decolletés uitnodigend en als vijftigjarige silverliner zou ik nog best mee kunnen komen, schatte ik in.

Even wist ik niet welke kant uit te kijken, mij onterecht als voyeur verdacht makend. Een jonge meid, die zeker geen afslankprogramma nodig had, strekte zich naar voren op haar buik hangend in een soort grote schommel. Dit gaf mij onbedoeld een inzage in haar weelderige boezem. Gelukkig was ze geconcentreerd aan het tellen en kon ik snel mijn blik afwenden. Nu viel mijn oog echter op een touw springende blonde paardenstaart, gehuld in een nauwsluitende spandex, een en al zelfverzekerdheid uitstralend. Kijk hem eens zitten kijken op zijn suffe fitnessapparaat, moet ze gedacht hebben. Wat een loser! Ik voelde inderdaad een lichte minderwaardigheid over mij heen komen en begon gelijk als tegengewicht maar weer tegen het toestel te duwen, waarbij de nog vermoeide spieren hevig gingen trillen. Overmoedig deed ik er nog 10 kilo bij. Even begon ik in gedachte mijn leeftijd als excuus op te voeren, maar dat sloeg natuurlijk nergens op. Spierkracht heeft immer alles te maken met wilskracht. Nog tien te gaan. Lukt makkelijk, hield ik mijzelf voor. Ik keek weer even opzij in de confrontatiespiegel en schrok van de opgezwollen rooie kop met trillende ledematen. Met een luide klap viel het 50 kg gewicht terug naar de beginstand en voor even was alle aandacht van de hele sportschool gevestigd op mij. "Zo jongen. Je moet maar denken, zo ben ik ook begonnen" zei een voorbijlopende tattoo met Amsterdams accent en kale kop. Hij lachte mij iets te hard.

"De volgende oefening zal ik even voordoen" zei de goed gebouwde trainer, daarbij twee grote zwarte touwen heen en weer slingerend als ware het verlengstukken van zijn eigen spierbundels. De aandachtige blikken waren vol bewondering. "Ik weet niet of ik dat wel kan, hoor" lachte een tenger meisje verlegen. "Wacht, ik help je wel even." Het meisje kon nauwelijks de zware 'Battle ropes' omhoog krijgen, maar de hulpvaardige trainer ging achter haar staan om te helpen. Zijn goed geoutilleerde torso omspande haar lijfje en ze begonnen samen aan de zware oefening. "Van schouders naar kruis bewegen", riep hij luid en deed het langzaam met haar voor. "Dertig seconden en go!" Verlegen lachend onderging het meisje de training en liet zich de spontane hulp welgevallen. De overige vrouwelijke deelnemers begonnen overdreven fanatiek en onzichtbaar jaloers aan hun eigen oefening.

Ik voelde mij meer en meer solidair worden met de paar verdwaalde 50 plussers in de zaal, die plichtmatig op ouderwetse home- of cross-trainer hun resterende tijd afwerkten. Gelukkig lonkte een welverdiende sauna als bonus.


Reacties

Populaire posts van deze blog

Beugelbekkie

“Wie mooi wil zijn moet pijn lijden”. Een veelgehoorde, goedbedoelde, maar daardoor niet minder overbodige opmerking. Vooral als het laatste deel van deze opmerking het eerste deel overschaduwt. Wat nou mooi, ik wil van de pijn af! En snel een beetje! Ik dacht niet aan schoonheid toen de kaakchirurg onder de geruststellende woorden “dit prikje kan een beetje vervelend zijn, mijnheer Janmaat” de injectienaald in mijn gehemelte boorde en ik helemaal emotioneel werd door de getroffen traanklieren. Ik had nog niet echt de “before/after” plaatjes in mijn hoofd toen ik, verblind door het operatielicht, met twee tangen en een slang in mijn mond als weerloos slachtoffer was overgeleverd aan de medische wetenschap. Wat ik wel in mijn hoofd had was het snerpende getril van een tandartsboor in het kaakbot. Het leken wel tegelzetters en ik was de vloer. Als antwoord op de vraag of het “een beetje ging” kon ik slechts de woorden “hoa, how” uitbrengen. “U doet het heel goed hoor, mijnheer Janmaat”.…

Smartphone junkie

Joehoe! Overal in de EU bellen en internetten zonder extra kosten. Gewoon uit je bundel. Dat is goed nieuws voor vakantiegangers. Heeft tante Neelie toch maar mooi voor elkaar gekregen. Waar je voorheen naarstig op zoek moest naar een vaak onveilige WiFi hotspot, nu zonder problemen Appen en Skypen vanuit je tentje, caravan of boot. Nooit meer leuren om de heilige WiFi code in een restaurant of koffietentje (is het nou een O of een nul in de code ThaisIndiaasSpec.rest@urantT0ngAU#). Ook voelde ik mij altijd wat ongemakkelijk tussen de zwerm tieners, pubers en vooral muggen bij het gezellige TL licht van de camping receptie. Daar had je immers het beste bereik. Hoe vaak heb ik al niet lopen dwalen door de gangen en trappenhuizen van een B&B of pension, op zoek naar ontvangst. Blij als een kind met slechts één streepje WiFi. Alles over voor de dagelijkse shot online media of een snuifje sociale nieuwsgierigheid. Snel een korte check weersverwachting, nieuws, email, WhatsApp of Beric…

Besteleend

De Citroën AK400, bijgenaamd: de besteleend. Niet zo gewild als de Citroën Méhari ‘terreinauto’, maar desondanks een opkomend populair model in de huidige oldtimer markt. Mijn vader had er lange tijd een. Een oranje.

Daarvoor had hij een Opel Olympia, zijn eerste auto. Daarvan was de bodem zó verrot dat deze ook kon doorgaan als Flinstone auto en je (bij wijze van spreken) zelf kon meetrappen. Niettemin bracht hij trouw elke zondag zijn moeder naar de kerk in deze luxe wagen, wat paste bij een statige en trotse vrouw van maar liefst zeventien kinderen. Ik spreek over een tijd dat er maar drie auto’s op het kerkplein stonden: die van de dokter, de pastoor en van mijn vader dus. Een tijd ook waarbij diezelfde pastoor nog de gezinssamenstelling bepaalde, ongeacht inkomen en carrièreplannen. Bij deze tsunami van katholieke zieltjes was er vaak geen financiële ruimte meer voor enige vorm van luxe, laat staan het bezit van een heuse automobiel. Het Duitse wonder der techniek van mijn vader …