Doorgaan naar hoofdcontent

Nostalgie


Met de immer voortschrijdende tijd nemen bij mij ook de nostalgische gevoelens een steeds belangrijkere plaats in het leven. Hoort denk ik bij de levensfase van een vijftig plusser. Mijmeren over die goeie ouwe tijd, spitten in de familie stamboom en lachen bij de onbevangen foto’s uit de oude schoenendoos. Met een zekere mate van weemoed bladeren in de familiealbums, zwart-wit of Agfa color. Veilig achterop bij vader op de fiets, langs zijn tuinpad of naar de speeltuin toe. Opmerkelijk hoe waardevol deze tastbare herinneringen zijn geworden. Opmerkelijk hoe die tijd verstild in beeld is gevat. Mooi was die tijd.

 

Zo herinner ik mij in ieder geval: de zandberg, het zwembad, de zwemtas, zwart-wit uit een plastic buisje, zoethout, de kermis met de spin en de zweef, ons Dorpshuis, het gemeentehuis, de R.K. kerk, het koor, stiekem hosties eten (Emiel heeft, gelijk het elixer bij Obelix, zo veel hosties gegeten in zijn leven dat hij voor eeuwig gevrijwaard is van kerkbezoek) de langspeelplaat met stofwisser en het cassettebandje, de boot, de plassen, het brilmontuur van vader, de pruik van moeder, het paarse broekpak van moeder, de groene wc, de groene tv, de C&A kleding met Palomino riem tijdens het vormsel, de letterbak, het visnet met namaak schelp en kurk, macramé, punniken op een garenklosje met spijkers wat lang niet zo goed ging als op een echte punnik paddenstoel, schoenen van het merk Roots, sportschoenen met maar twee strepen aan de zijkant, de kantine van vv Hertha alwaar we tijdens een bitter koude wedstrijd hete thee kregen in de rust en Exota limonade gazeuse na afloop, het gymnastiekgebouw zonder douches, de begintune van Floris, de eindtune van Q&Q, woensdagmiddag kindertelevisie met inleidende klok, driehoekige pakjes schoolmelk, schrijven met een kroontjespen en inktlap, de lucht van de schooltandarts, de handen van de schooldokter, carnaval met het Jongerenkoor, zwemmen met Pastor Koos, de hond Tobias van pastoor van der Voort, de huishoudster Marie Kutschröder, lange slingertje, elastieken, blauwe polsen van het klikballen, een leeg luciferdoosje tegen de spaken van fiets of autoped zodat het een brommer leek, een pvc buis als wapen met papieren pijlen van de Wehkamp als munitie en een voor mij nog steeds mysterieus gevouwen papieren constructie waarin de wijsvingers en duimen om beurten een vooraf bepaald aantal malen tegen elkaar aan en van elkaar af bewogen moesten worden, zodat er een keuze ontstond. Enfin, zo kan ik nog úren doorgaan.



 


Reacties

Populaire posts van deze blog

Beugelbekkie

“Wie mooi wil zijn moet pijn lijden”. Een veelgehoorde, goedbedoelde, maar daardoor niet minder overbodige opmerking. Vooral als het laatste deel van deze opmerking het eerste deel overschaduwt. Wat nou mooi, ik wil van de pijn af! En snel een beetje! Ik dacht niet aan schoonheid toen de kaakchirurg onder de geruststellende woorden “dit prikje kan een beetje vervelend zijn, mijnheer Janmaat” de injectienaald in mijn gehemelte boorde en ik helemaal emotioneel werd door de getroffen traanklieren. Ik had nog niet echt de “before/after” plaatjes in mijn hoofd toen ik, verblind door het operatielicht, met twee tangen en een slang in mijn mond als weerloos slachtoffer was overgeleverd aan de medische wetenschap. Wat ik wel in mijn hoofd had was het snerpende getril van een tandartsboor in het kaakbot. Het leken wel tegelzetters en ik was de vloer. Als antwoord op de vraag of het “een beetje ging” kon ik slechts de woorden “hoa, how” uitbrengen. “U doet het heel goed hoor, mijnheer Janmaat”.…

Smartphone junkie

Joehoe! Overal in de EU bellen en internetten zonder extra kosten. Gewoon uit je bundel. Dat is goed nieuws voor vakantiegangers. Heeft tante Neelie toch maar mooi voor elkaar gekregen. Waar je voorheen naarstig op zoek moest naar een vaak onveilige WiFi hotspot, nu zonder problemen Appen en Skypen vanuit je tentje, caravan of boot. Nooit meer leuren om de heilige WiFi code in een restaurant of koffietentje (is het nou een O of een nul in de code ThaisIndiaasSpec.rest@urantT0ngAU#). Ook voelde ik mij altijd wat ongemakkelijk tussen de zwerm tieners, pubers en vooral muggen bij het gezellige TL licht van de camping receptie. Daar had je immers het beste bereik. Hoe vaak heb ik al niet lopen dwalen door de gangen en trappenhuizen van een B&B of pension, op zoek naar ontvangst. Blij als een kind met slechts één streepje WiFi. Alles over voor de dagelijkse shot online media of een snuifje sociale nieuwsgierigheid. Snel een korte check weersverwachting, nieuws, email, WhatsApp of Beric…

Besteleend

De Citroën AK400, bijgenaamd: de besteleend. Niet zo gewild als de Citroën Méhari ‘terreinauto’, maar desondanks een opkomend populair model in de huidige oldtimer markt. Mijn vader had er lange tijd een. Een oranje.

Daarvoor had hij een Opel Olympia, zijn eerste auto. Daarvan was de bodem zó verrot dat deze ook kon doorgaan als Flinstone auto en je (bij wijze van spreken) zelf kon meetrappen. Niettemin bracht hij trouw elke zondag zijn moeder naar de kerk in deze luxe wagen, wat paste bij een statige en trotse vrouw van maar liefst zeventien kinderen. Ik spreek over een tijd dat er maar drie auto’s op het kerkplein stonden: die van de dokter, de pastoor en van mijn vader dus. Een tijd ook waarbij diezelfde pastoor nog de gezinssamenstelling bepaalde, ongeacht inkomen en carrièreplannen. Bij deze tsunami van katholieke zieltjes was er vaak geen financiële ruimte meer voor enige vorm van luxe, laat staan het bezit van een heuse automobiel. Het Duitse wonder der techniek van mijn vader …